Wist je dat wanneer een strafrechtadvocaat zich in de vinger - of elders - snijdt, dat hij of zij zal bloeden? Logisch toch? Of misschien toch niet?
Strafrechtadvocaten zijn min of meer de zwarte schapen binnen de advocatuur. Vaak worden zij aangewezen als de advocaten die de advocatuur een slechte naam geven. Om eerlijk te zijn begrijp ik dat heel goed. Immers wordt men er bijna dagelijks mee geconfronteerd dat een advocaat zich schuldig zou hebben gemaakt aan onbehoorlijk gedrag. Uit negen van de tien keer blijkt het dan om een strafrechtadvocaat te gaan. Uiteraard noem ik geen namen, maar ik denk dat de lezer heel goed weet wat ik bedoel.
Raar is het dan niet dat men zowel binnen als buiten de advocatuur denkt dat die strafrechtadvocaten eigenlijk criminelen in een toga zijn. Echter vergeet men weleens dat strafrechtadvocaten zeer dicht bij de gewone burger én de media staan. Elk behoorlijk misdrijf wordt in de (lokale) media genoemd en daar zit dan ook vaak een strafrechtadvocaat aan gekoppeld. Dus men wordt geconfronteerd met een ernstig misdrijf, dat 's ochtend bij het koffieapparaat en 's middags tijdens het bekende rondje om de keutel los te lopen wordt besproken. Daarnaast is er ook gelijk een mening over de advocaat, zo van: 'pfff welk monster staat die verdachte bij.' Of woorden van gelijke strekking. Ik dus bijvoorbeeld.
Ben ik dan een monster? Ben ik dan slecht? Heb ik dan geen gevoel of moreel? Maakt mij dat minder mens? Allemaal vragen waar mijn collega's en ik volmondig 'nee' op zullen antwoorden (hoop ik). Maar dat is een heel klein deel van de bevolking, de rest denkt er vaak heel anders over. Laat ik duidelijk zijn; daar heb ik - tot zekere hoogte - begrip voor. Het gaat soms alleen best ver.
Om een voorbeeld te geven, enige tijd geleden zag ik op LinkedIn een stuk voorbijkomen waarbij politieagenten hadden aangegeven hun missie hebben moet stoppen omdat een idioot een vol blikje bier tegen de voorruit van de auto van de agenten had gegooid. Er was een foto van de schade bij het item geplaatst. Daarop was een behoorlijk barst aan de passagierszijde kant te zien. Ik reageerde op de post met de strekking dat het natuurlijk ontoelaatbaar gedrag is van de betreffende persoon. Ook vroeg ik me af wanneer er wordt besloten een missie af te breken of niet. Er was schade aan de kant van de passagier, maar niet aan de kant van de bestuurder. Deze zou misschien voldoende zicht hebben gehad om veilig door te kunnen rijden. Hoe het ook zij het was een vraag, een vraag uit nieuwsgierigheid. Geen verwijt. Geen kritiek. Daarnaast gaf ik aan de politie dankbaar te zijn voor hun inzet en dat we ondanks dit altijd een beroep op ze kunnen doen.
Ik ben nog nooit zo geschrokken van de reacties op mijn vraag en de privéberichten die ik heb gekregen. Ik ben uitgescholden, bedreigd en weet ik veel wat nog meer. 'Jij bent dat tuig dat dat tuig zal bijstaan.' 'Makkelijk praten vanuit je ivoren toren.' 'Ga zelf eens een dienst meerijden.' Dit zijn dan nog de enigszins te aanvaarden berichten/ reacties. Over de rest doe ik geen verdere uitspraken daar deze helemaal nergens over gaan.
Ik ben strafrechtadvocaat en ik ben verdomd trots op mezelf en mijn collega's, wij doen werk waar mensen volgens de wet recht op hebben. Ook de mensen die mij online hebben bedreigd zullen een collega van mij naast zich hebben staan mocht ik aangifte tegen hen gaan doen, quod non. Echter ben ik ook vader en ben ik ook een echtgenoot. Ik ben een zoon van mijn moeder en een jonger broertje van mijn grote broer. Daarnaast zal ik, wanneer ik mij snijd, bloeden. Omdat ik ook, net als alle andere niet-strafrechtadvocaten, een mens ben.
